شعر زیبا از آقای علی کهوری
بسم اله الرحمن الرحیم
شعر از آقای علی کهوری
از روستای زاهدمحمود
بهمن 1395
✅کانال زاهدمحمود زیبا
T.me/zahedmahmood
دلُم از دست دنیا خونِ خونِن
و در واقع مقصر روح و جونِن
تایادن اَ تِه دِه دلمو نزیک دِن
خیابون که نِدِن، کوچه بریک دِن
اچدم خونه ی هَم صبح تا شُوم
یه وقتی شوختی بر روی پشتْ بوم
مثلا خوم مَیادِن صبحِ شَفَخ
کفِ پا بر زمین و اُمکه دولَخ
چدم خونه ی خاله م اَ تِه دهنو
بساط لیتک و مهیاوه دِن رُو
ناهار هم گوشت اِشکال و حواری
صدای کفتر و بلبل،قناری
اکدی خش گذشت که شُوم مَخُو کَت
پس خاله م کنار مَشْ گِرِت خَت
کسیٓ ش نافهمی که مَه اَکا چِسِّم
نه که مَه یک بِچِ با نظمی بُسِّم
دَی اَم دل نازک و چِشِش پرِ اشک
یه لیوان هُو پُر اَکُن از دَمِ مَشک
اَدِه بر بامو که تشنه اش نِگَردِه
بِچِش پیدا نِکِردِه بر نِگَردِه
بُوامو مثل فصل خِهر و ساردو
اَگِشت دُم خهر،شَدی هکال هاردو
اَگِشت کوچه به کوچه ،کوی و برزن
شَپُرسی حال مَه از مرد و از زن
بِچ مردم تِه خونه و تِه کوچهَ
فَکَط مَه هِستِنِم بیرون زِ خونهَ
دی اِشْگو که بوا رفت و نِهُند پَس
خداش گُ که به فریاد دلُم رَس
پُسُم رفت و شو اُم بعدش فنا بی
نه که جایْ رفت و شلوارش دو تا بی
په کاکای گُتو اشْفِرسا دُم هِم
پِشِ مَشْ گو بیا که خوم افَهمِم
به امید خدا کاکای گوتو رفت
سه چارتا کوچه و پنج وشش و هفت
یه چند روزی پَسِ بامو معطل
دی هم بر خوش شَخَه و شَکِه کَل کَل
دو سه تا کاکای دیگه شْ فِرِستا
که شاید پیدا بکْنِن ردّی از پا
اِفادَه اُوشْنِکِه نقشه یْ گروهی
دی اُشدی ضربه ی جسمی و روحی
درِ دالوُنگ و خونه شَلُو هَم نا
توکل بر خداشٓ کِه ،هوند دَم اَما
مث تفتیش داعش ، خونهَ خونهَ
کسی شَزْ رد نِبی حتی یه دونه
یه چندتا خونَه و مَحْلَه که اُشدی
تِه یک خونَه صدای بامو شَگوش بی
حَرَکت سمت خونه مثل رستم
شگو در واز بکنی تا تِکا بَم
بوامو مثْ اَهو شصتش خبر بی
شَوَر مُشت پاچَش از لو بُنگ اَدَر بی
دی اَم برگِشت مسیر بامو اِشبَست
دو تا گُرز خنیزی شَه کمر بست
که یالا زود اچم دم بچیامو
اَ پَس بَیَّم علف شی کَهرِیامو
پس از چند روز و چند هفته و چند شُو
یه جایْ شادی چُرَک یا لیتَکِن رُو
یه طوری دور همدیگه اَشَنِسْتِن
نه انگار خیر سر که دُم مَه هِسْتِن
خلاصه کاکایامو شُوکِه پیدا
شوکِه دعا که مَمْ بِبِم هویدا
دُمِ مَه اگِشْتِن اَ برکه و چالهَ
شُدی شِنِسِسِم خونه ی خالهَ
دَی اَم دُور مَه گِشت و صدکهَ م بی
یه خُرده ای غم و غصه اش مَکی کم بی
سه چار ماهی ابی خونه نِدِم مَه
گرفتار از پی مَه خونوادَه
نه بامو چیش گُتِم ،نه دی، نه کاکا
شَگو پِش کُوم و خویش خوش بُدِه خا
دلش با کوم و دوست باید نزیک بو
نه که بند رفاکت هی بریک بو
حرکت موکه اما سوی خونه
مث حوری که اتا در ز لونه
مَکِّسْ از خونه ی اَما اهوندِن
شو دست دِن مَشک و پاتیل ، مَسکَه پُر دِن
مَگو تِه اِ سه چار ماه که نِبُسِّم
بهار، و بز زَدِه اربابی بُسِّم
یکی شیر بز تالی شَدوشی
یکیش نِدِن ز شادی حال و هوشی
بُدِن خوشحال بوآ و دی و کاکا
که یکدل هِستِنِن همسایه ی اما
سرِتو درد نِیارِم خیلی خَش دِن
خوراک و قوت مردم جو بَش دِن
ولی بعدش که هوندم اَ تِه شهرک
خشی و مهربونی وِل ته بَهرک
اِکَد فاصله مو از هم زیاد بی
که اسم کاکای بامو مَیاد نی
خونه ی خاله،عمه،خالو، عامو
که دِن هر وقت و بی هنگام جامو
نه که سالی یباری هم نِچِسَّم
اگر اُچَم ینی دُم کاری بُسَّم
همه نالَم که روزگار عجیبن
نه جانم روزگار خیلی نجیبن
از ایمان ضعیف و قلب بنده ن
که چهره ی کوم و خویش سوهان و رنده ن
خداوندا مه "شاکر" از تو هِسِّم
دلم شی مینی بِم کبلا که بُسِّم